Robinia akacja Robinia pseudoacacia

DOTYCZY 1 sztuki sadzonki o obwodzie pnia 16-20 cm

• Osiąga 25 m wysokości
• Lubi miejsca suche i ciepłe
• Małe wymagania glebowe
• Kwitnie w maju i czerwcu

Dotyczy 1 sztuki

Robinia akacjowa to gatunek drzew należący do rodziny bobowatych. Znana też jako grochodrzew, robinia fałszywa akacja. Pochodzi z Ameryki Północnej, ale rozprzestrzeniła się i zaaklimatyzowała na wszystkich (z wyjątkiem Antarktydy) kontynentach świata.

Do Europy sprowadzona została w 1601 roku jako drzewo ozdobne, była sadzona w parkach, później także w lasach. Samorzutnie rozprzestrzenia się w środowisku naturalnym. Gatunek inwazyjny, powoduje znaczne zmiany siedliskowe i jest trudny w zwalczaniu.

Drzewo dorastające do 25 m wysokości o koronie luźnej i nieregularnej.

Pień rozwidla się nisko nad ziemią w grube konary. Rośnie przez ok. 30-40 lat, potem jej wzrost ustaje. Jest jak na drzewa rośliną krótkowieczną – żyje 100 do 150 lat (choć wyjątkowo zdarzają się osobniki nawet 250-letnie).

Kora drzewa jest ciemna, głęboko spękana, gałązki lśniące i czerwonobrunatne, w górnej części bruzdowane, dołem gładkie.

Pąki są niewidoczne, gdyż ukryte są w korku pod blizną liściową. U nasady każdego liścia występują prostopadle do pędu dwa duże, ciemnobrązowe ciernie.

Ciernie te są przekształconymi przylistkami. Pomiędzy cierniami występuje blizna (nasada liścia), a pod nią ukryte są 3 pączki.

Dostarcza cennego drewna: jasnej barwy, lekkiego, twardego, odpornego na gnicie. Początkowo tworzy silny korzeń palowy, potem rozrastają się korzenie boczne. Bardzo łatwo tworzy liczne odrośla korzeniowe.

Ulistnienie skrętoległe. Liście nieparzysto pierzastozłożone z 7-21 listków eliptycznych lub jajowatych, o zaokrąglonych końcach. Na górnej stronie są jasnozielone, na spodniej zaś szarozielone.

Kwiaty motylkowe, białe z żółtą plamką na żagielku, przedsłupne, silnie pachnące i tworzące grona długości 10-20 cm. Wewnątrz korony kwiatu 10 pręcików, z których 9 jest zrośniętych, 1 pręcik jest wolny. Owoce nagie, gładkie i spłaszczone strąki, od września do wiosny pozostające na drzewie. Ich długość dochodzi do 12 cm. Wewnątrz są białej barwy i zawierają 6-8 brązowawych lub czarnych nasion o nerkowatym kształcie.

Występuje często w miejscach ciepłych i suchych – widne lasy, suche zarośla, zadrzewienia śródpolne. Wysusza podłoże w głębszych warstwach, natomiast wierzchnią warstwę wzbogaca w azot.

Ma małe wymagania glebowe, jest natomiast rośliną światłolubną. Kwitnie od maja do czerwca, często powtarza kwitnienie. Przedsłupne kwiaty zapylane są przez błonkówki. Cała roślina jest silnie trująca, ale zawartość trujących związków w roślinie jest bardzo zmienna.